Για τα πιτσιρίκια του Άγιαξ

Για τα πιτσιρίκια του Άγιαξ

Τρίτη βράδυ σπίτι και στιγμές ξεκούρασης βλέποντας Champions League στην τηλεόραση.

Λίγο η ανατροπή που είχε κάνει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον προηγούμενο γύρο με πέναλτι στο 94΄, λίγο η συμπάθεια που έχω στην Μπάρτσα και τον Ερνέστο Βαλβέρδε και ξεκίνησα να βλέπω αυτό το παιχνίδι. Μετά τα 2 γρήγορα γκολ του Μέσι στα πρώτα 20 λεπτά και την κυριαρχία της Μπάρτσα στο γήπεδο, αλλάζω κανάλι να δω τι γίνεται και στον άλλο αγώνα που το φαβορί ήταν φυσικά η Γιουβέντους και αουτσάιντερ τα πιτσιρίκια του Άγιαξ.

Προηγήθηκε το φαβορί με γκολ του αστεριού της, κι όμως κάτι στην εικόνα της τηλεόρασης δεν μου ταίριαζε. Για τον Άγιαξ είχα ακούσει καλά λόγια, όμως, καθώς ο αγώνας συνεχίζονταν δεν πίστευα αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου. Ισοφάριση πριν φύγει το ημίχρονο και στη συνέχεια μία ομάδα μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Κι όχι το φαβορί, αλλά τα πιτσιρίκια…

Έπαιζαν λες και δεν υπήρχε αύριο, κυνηγούσαν κάθε μπαλιά, ήταν παντού, λες και αγωνιζόντουσαν με περισσότερους παίκτες. Συνεχείς εναλλαγές θέσεων, αλληλοκαλύψεις, «αρχιτεκτονική μέσα στο γήπεδο», όπως είχε δηλώσει για το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της δεκαετίας του 1970 ένας από τους θρύλους εκείνης της ομάδας, ο αμυντικός Μπάρι Χουλσόφ.

Και το μυαλό μου, όσο έβλεπα το παιχνίδι ταξίδεψε σε εκείνη την ομαδάρα του Άγιαξ που κατέκτησε 3 συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών ( 1971 – 1973 ). Νέεσκενς, Ρέπ, Χάαν, Κρόλ, Σουϊμπερς, Καϊζερ, Μούρεν, Χουλσόφ, ένας Γερμανός ο Μπλάκενμπεργκ, ένας τερματοφύλακας ο Σταϊ και ο αξεπέραστος «ιπτάμενος» Ολλανδός, Γιόχαν Κροϊφ.

Αυτά τα πιτσιρίκια ( η μισή 11άδα τους είναι κάτω των 22 ετών !!! ), δεν ξέρω τι θα καταφέρουν αφού το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει και ήδη τα μεγάλα πορτοφόλια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου ετοιμάζονται για το καλοκαίρι και την μεταγραφική περίοδο…

Εμείς, πάντως, χωρίς να υποστηρίζουμε την Ολλανδία ή τον Άγιαξ, χαιρόμαστε να τα βλέπουμε για όσο διάστημα παίξουν μαζί και τα ευχαριστούμε που μας θύμισαν πως ήταν το ποδόσφαιρο κάποτε.